به گزارش مفدا شهرکرد، پونجه کیژو (یا نان پنیر)، کشور برزیل
واقعاً باید به نبوغ علم آشپزی برزیل آفرین گفت که ریشه گیاه بومی آمریکای جنوبی یعنی کاساوا را قابل‌ خوردن کرده است: این ریشه‌ نشاسته‌دار به‌ قدری سیانید طبیعی در خود دارد که می‌تواند انسان را بکشد.

اما با اعمال دقیق چرخه‌ای از خیساندن، تحت‌فشار قرار دادن و خشک‌کردن روی کاساوا، بسیاری از گروه‌های بومی آمریکای جنوبی راهی یافته‌اند تا این ریشه را به یکی از ستاره‌های صنعت پخت‌وپز تبدیل کنند. اکنون نان آن در بیشتر خوراکی‌های فوری کشور برزیل استفاده می‌شود: یک نان توپی پنیری که محتوای درون پوسته ترد آن نرم، سبک و ترش است.

نان حلقوی مونترال، کانادا
آتش تنور نانوایی مونترالز بِیگِل همیشه روشن است. این مکان در سال ۱۹۱۹ تحت عنوان مونترال بِیگِل بِیکری به‌عنوان نخستین نانوایی نان حلقوی شهر مونترال کار خود را آغاز کرد. نانوایان این مغازه با بیلچه‌های بلند و باریکشان ردیف‌های نان حلقوی را به درون اجاق‌های چوبی فرو می‌برند و آن‌ها را تا رسیدن به رنگ طلایی برشته می‌کنند. شاید اهالی نیویورک فکر کنند نان حلقوی یا بِیگل باکیفیت انحصاراً در شهر آن‌ها یافت می‌شود، اما نسخه مونترالی این نان یک خوراکی بسیار مشهور و لذیذ است.

اینجا خمیر نان حلقوی با تخم‌مرغ و عسل مخلوط می‌شود و حلقه‌های آن پیش از پخت در آب عسل جوشانده می‌شوند. نتیجه‌اش می‌شود یک شیرینی پرملات، ترد و سبک که در ۲۴ ساعت روز می‌توانید آن را داغ و تازه تهیه کنید.

نان باگت، فرانسه
درست است که فرانسوی‌ها از خوردن و راه رفتن خوششان نمی‌آید، اما آن‌ها در مورد «لوکوینیون» یا باگت باریک برشته‌شان استثنا قائل می‌شوند. می‌توانید قسمت‌های برشته آن را بکنید و هنگام راه رفتن در خیابان بخورید؛ شاید علت این استثنا قائل شدن آن باشد که این باگت به نماد فرهنگ فرانسه تبدیل شده است. البته باگت نیز مانند خیلی از دیگر سنت‌های بزرگ، اختراع نسبتاً جدیدی است.

طبق گفته‌های تاریخ‌شناس پاریسی غذا و خوراکی آقای جیم شوالیر، یک سری نان دراز و باریک شبیه به باگت‌های امروزی در سده ۱۹ میلادی مشهور شدند و نخستین بار رسماً در فهرست قیمت سال ۱۹۲۰ از آن‌ها یاد شده است. (البته باید بگوییم که رئیس‌جمهور فرانسه آقای ایمانئول مکرون اصرار دارد که نان باگت شایسته آن است که در یونسکو ثبت شود)

خاچاپوری، گرجستان
خاچاپوری که پر از کف پنیر ایمرولی و سولگونی است، احتمالاً محبوب‌ترین خوراکی کشور گرجستان باشد و جزو نان های برتر دنیا محسوب می‌شود. پخت این نان مسطح خوشمزه با فشردن خمیرمایه نرم به درون یک ظرف قایق شکل آغاز می‌شود و سپس ظرف را با مقدار زیادی تخم‌مرغ و پنیر پر کرده و تمام مواد را با هم می‌پزند. شکل دراز آن تضاد را در بافت نان بیشتر می‌کند و میانه آن بسیار نرم و دو سرش برشته و قهوه‌ای‌رنگ می‌شوند.

البته متخصصان خاچاپوری می‌دانند چگونه باید دو انتهای نان را بکنند و به‌جایش تخم‌مرغ و پنیر فراوان بریزند. این نان آن‌قدر در خوراک روزمره مردم گرجستان جای گرفته است که شاخص خاچاپوری یک از معیارهای رفاه اقتصادی کشور شمرده می‌شود؛ و در سال ۲۰۱۹ آژانس ملی محافظت از میراث‌های فرهنگی گرجستان نان سنتی خاچاپوری را به‌عنوان میراث ناملموس کشور گرجستان در یونسکو ثبت کرد.

سنگک، ایران
شاید باور نکنید که سنگک ایرانی هم از بهترین نان های جهان باشد! برای طراحی و پخت ظریف این نان مسطح و اعتیادآور ایرانی دو نانوای زبردست و چالاک لازم است که آن را مستقیماً روی بستری از سنگ‌ریزه‌های داغ بپزند. سطح داغ و سوزان سنگریزه‌ها تاول‌های طلایی روی آرد خمیر ایجاد می‌کند و به نان سنگک یک نرمی و خاصیت جویده شدن ویژه‌ای می‌دهد.

اگر خارجی‌ها آن‌قدر خوش‌اقبال باشند که بتوانند طعم سنگک داغ و تازه ایرانی را بچشند، خواهند دید که تضادی خوشمزه بین سطح ترد و درون‌مایه نرم آن در دهانشان ایجاد می‌شود. آن‌ها می‌توانند این نان مسطح را خالی بخورند یا آن را به سبک ایرانی‌ها امتحان کنند: مقداری پنیر و انواع سبزیجات معطر را در آن لوله کرده و نوش جان کنند.

به قلم؛ محمد نظریان